Sylwester Chęciński nie żyje. Premier: utraciliśmy wielką postać naszej narodowej kultury

2021-12-10 07:13 aktualizacja: 2021-12-10, 07:29
Reżyser Sylwester Chęciński. Fot. PAP/Rafał Guz
Reżyser Sylwester Chęciński. Fot. PAP/Rafał Guz
Wraz z odejściem Sylwestra Chęcińskiego utraciliśmy wielką postać naszej narodowej kultury. Jednak to, czym nas obdarował, na zawsze pozostanie niepowtarzalne i bezcenne - podkreślił premier Mateusz Morawiecki, wspominając zmarłego w środę reżysera.

Jak przyznał premier na swoim profilu na Facebooku, śmierć Sylwestra Chęcińskiego jest dla niego "bardzo smutną wiadomością". "Pozostawia po sobie ogromnie dużo. +Sami swoi+ to nie tylko znakomita komedia, ale i opowieść o polskim losie, o wygnaniu z zagrabionej przez Stalina wschodniej Polski i odbudowie polskiego życia na Ziemiach Zachodnich" - napisał.

Dodał, że "wraz z odejściem Sylwestra Chęcińskiego utraciliśmy wielką postać naszej narodowej kultury". "Jednak to, czym nas obdarował, na zawsze pozostanie niepowtarzalne i bezcenne" - zwrócił uwagę Morawiecki.

Reżyser filmowy Sylwester Chęciński zmarł w środę we Wrocławiu w wieku 91 lat. Najbardziej znany jest z filmowej trylogii, opowieści o rodzinach Kargulów i Pawlaków: "Sami swoi", "Nie ma mocnych" oraz "Kochaj albo rzuć". Grali w nich tak popularni aktorzy, jak m.in. Wacław Kowalski, Władysław Hańcza, Anna Dymna, Jerzy Turek czy Edward Kłosiński.

Dwa inne jego filmy, które miały milionową widownię kinową, to: "Wielki Szu" z Janem Nowickim w roli głównej oraz opowiadająca o stanie wojennym komedia "Rozmowy kontrolowane" w doborowej obsadzie aktorskiej ze Stanisławem Tymem w roli głównej, Ireną Kwiatkowską, Aliną Janowską oraz Jerzym Turkiem, Marianem Opanią, Ryszardem Kotysem i Krzysztofem Kowalewskim.

Chęciński, podczas 45-letniej kariery reżyserskiej, zrealizował 16 filmów fabularnych. W 1961 roku: Historia żółtej ciżemki; 1964: Agnieszka 46; 1965: Katastrofa; 1967: Sami swoi; 1969: Tylko umarły odpowie; 1970: Legenda; 1971: Diament radży; 1971: Pierwsza miłość; 1973: Droga; 1974: Nie ma mocnych; 1977: Kochaj albo rzuć; 1978: Roman i Magda; 1980: Bo oszalałem dla niej; 1982: Wielki Szu; 1991: Rozmowy kontrolowane 2006: Przybyli ułani.

W 2020 roku otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, w 2014 r. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a w 1974 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 r. samorząd województwa przyznał mu tytuł honorowego obywatela Dolnego Śląska. (PAP)

autorka: Daria Porycka

kgr/