Chińscy paleontolodzy badają najstarsze prassaki żyjące na drzewach

2015-05-27 16:54 aktualizacja: 2018-10-05, 12:35
epa000345588 Dr. Meng Jin, (L), Associate Curator, Division of Paleontology; his graduate student Hu Yaoming, (C); and Dr. Wang Yuanqing, a researcher at the Institute of Vertebrate Paleontology and Paleoanthropology in Beijing, unveil on Wednesday 12 January 2005 at the American Museum of Natural History in New York City the fossil of a 130-million-year-old opossum-sized mammal, Repenomamus robustus, with a small dinosaur, a psittacosaur, preserved in its stomach area. The fossil is the first direct evidence that some primitive mammals fed on small vertebrates, including young dinosaurs.  EPA/American Museum Natural History/Roderick Mickens/HO EPA © 2012 / American Museum Natural History/
epa000345588 Dr. Meng Jin, (L), Associate Curator, Division of Paleontology; his graduate student Hu Yaoming, (C); and Dr. Wang Yuanqing, a researcher at the Institute of Vertebrate Paleontology and Paleoanthropology in Beijing, unveil on Wednesday 12 January 2005 at the American Museum of Natural History in New York City the fossil of a 130-million-year-old opossum-sized mammal, Repenomamus robustus, with a small dinosaur, a psittacosaur, preserved in its stomach area. The fossil is the first direct evidence that some primitive mammals fed on small vertebrates, including young dinosaurs. EPA/American Museum Natural History/Roderick Mickens/HO EPA © 2012 / American Museum Natural History/
Skamieniałości najstarszych prassaków zamieszkujących korony drzew i kopiących nory odkryto w Chinach – informują naukowcy z amerykańsko-chińskiego zespołu na łamach tygodnika „Science”.

Przedstawiciele jednego z nowo odkrytych gatunków zwierząt ssakokształtnych zaopatrzeni byli w pazury do wspinania się po drzewach i zęby, które pomagały im w dostawaniu się do soku drzew. Gatunek, który nazwano Agilodocodon scansorius, należy do najstarszych znanych pierwotnych ssaków.

Z kolei Docofossor brachydactylus był najstarszym znanym gatunkiem kopiącym nory. Posiadał on liczne adaptacje do takiego trybu życia, takie jak łapy w kształcie łopat, w czym przypominał afrykańskie złotokrety.

Agilodocodon żył ok. 165 mln lat temu. Jego łapy zaopatrzone były w zakrzywione pazury, a proporcje kończyn analogiczne są do tych, jakie występują u zwierząt nadrzewnych. Zęby przystosowane były do rozgryzania kory w celu dostania się do wnętrza drzewa. Agilodocodon miał znakomicie rozwinięte, elastyczne łokcie, nadgarstki i stawy stóp, co pozwalało mu na dużą mobilność.

Z kolei Docofossor miał zredukowane segmenty kostne w palcach przednich łap, co sprawiało, że palce były krótsze, ale szersze. U dzisiejszych złotokretów podobne przystosowanie pojawiło się wskutek zmian genetycznych w obrębie dwóch genów. Naukowcy przypuszczają, że tak samo mogło przebiegać przekształcanie się kończyn u tego przodka ssaków.

Długo uważano, że wczesne ssaki ery mezozoicznej miały ograniczone możliwości ekspansji ewolucyjnej ze względu na zdominowanie środowiska przez dinozaury. Jednak takie przypadki, jak Agilodocodon, Docofossor – czy opisany kilka lat temu, pływający, rybożerny Castorocauda – zmieniają ten obraz. Okazuje się, że już u samego początku ewolucji ssaków panowała duża różnorodność gatunków.(PAP)

krx/ mrt/